Ocena jakości wyrobów przemysłu elektrotechnicznego w Polsce - ELEKTROTECHNIKA - CERTYFIKAT - HISTORIA - OZNACZENIE CE - SEKTOR ELEKTROTECHNICZNY - RYNEK ELEKTRYCZNY - CERTYFIKACJA - W
Farnell, An Avnet Company   Przedstawicielstwo Handlowe Paweł Rutkowski   Phoenix Contact Sp. z o.o.  

Energetyka, Automatyka przemysłowa, Elektrotechnika

Dodaj firmę Ogłoszenia Poleć znajomemu Dodaj artykuł Newsletter RSS
strona główna ARTYKUŁY Elektrotechnika Ocena jakości wyrobów przemysłu elektrotechnicznego w Polsce
drukuj stronę
poleć znajomemu

Ocena jakości wyrobów przemysłu elektrotechnicznego w Polsce

fot. sxc.hu

Produkcja wyrobów elektrotechnicznych od zarania dziejów elektryczności użytkowej była zawsze obarczona szczególną odpowiedzialnością wynikającą z niebezpieczeństwa porażenia elektrycznego człowieka lub wywołania pożaru. Wszelka normalizacja miała swój początek w ustalaniu zasad budowy bezpiecznych urządzeń elektrycznych.

Lata poprzedzające oraz lata II Rzeczpostolitej (1918-1945)

Dzieje normalizacji, będącej zawsze podstawą oceny jakości, łą­czą się z początkami mchu stowarzyszeniowego elektryków. Polscy elektrycy zrzeszali się początkowo w organizacjach ogólnotech­nicznych, lecz już w 1899 r. zawiązała się w Warszawie pierwsza sekcja pod nazwą Delegacja Elektrotechniki. Parę miesięcy później owocem pracy Komisji Przepisowej stały się Przepisy bezpieczeń­stwa dla instalacji o prądzie silnym. Po odzyskaniu niepodległości w dniach 7-9 czerwca 1919 r. obradował I Zjazd Elektrotechników Polskich, powołujący do życia Stowarzyszenie Elektryków Pol­skich, prężnie działające do dziś. W 1925 r., po uprzednim powoła­niu Polskiego Komitetu Elektrotechnicznego, Polska została przy­jęta do IEC (International Electrotechnical Commission). W 1926 r. powstała europejska organizacja CEE (International Commission on Rules for the Approval of Electrical Eąuipment), międzynarodowa instytucja ds. atestowania sprzętu elektrotechnicznego. Ważną spra­wą było również ujednolicenie słownictwa elektrycznego dla całej Polski powstałej z trzech zaborów. Wiele norm zostało wówczas przetłumaczonych i zaadaptowanych - szczególnie niemieckich VDE Vorschriften - do polskich warunków. W roku 1933 powstało Biuro Znaku Przepisowego SEP, którego zadaniem było potwier­dzanie zgodności wyrobów elektrycznych z wymaganiami Pol­skich Norm Elektrotechnicznych, opracowywanych i wydawanych w tamtym okresie wyłącznie przez SEP. Prawo do oznaczania wyrobów Znakiem Przepisowym następowało w postaci cechy literowej SEP w kole lub lnianej nitki barwy żółtej stosowanej do oznaczania przewodów i kabli.

W 1938 r. przeprowadzono łącznie 44 inspekcje w fabrykach i zba­dano 586 wyrobów. O prestiżu znaku SEP świadczy fakt, że wiele elektrowni (m.in. Gdańska) wprowadziło na swoim terenie obowią­zek stosowania przewodów z nitką SEP. Również w roku 1938 ukazał się nakładem SEP zbiór Polskich Norm Elektrycznych. W okresie międzywojennym dyskutowano w SEP nie tylko nad pracą instytucji do oceny jakości wyrobów, ale zastanawiano się również nad utwo­rzeniem agendy Dozór Techniczny, która miałaby dokonywać kontro­li prawidłowości instalacji elektrycznych. Spełnieniem tych dawnych sugestii jest zawiązanie w 2012 r. przez SEP, PIGE i Instytut Elek­trotechniki - Fundacji Narodowego Ośrodka Bezpieczeństwa Elek­trycznego NOBE. Nawet w czasie okupacji - w konspiracji polscy inżynierowie nowelizowali niektóre z norm elektrycznych i zmiany te zostały wprowadzone w życie zaraz po wojnie.

Lata PRL (1945-1989) 

Już w kwietniu 1945 r., Rada Ministrów powołała do życia urząd o nazwie Polski Komitet Normalizacyjny (PKN) i w porozumieniu z SEP, już w 1946 r. reaktywowano Centralną Komisję Normaliza­cji Elektrycznej. Prowadzono bardzo owocne prace w 34 komisjach problemowych, jednakże tendencje centralizmu państwowego do­prowadziły w roku 1950 do zmonopolizowania prac normalizacyj­nych przez PKN. PKN wszedł wtedy w miejsce SEP do IEC i CEE oraz do Stałej Komisji Normalizacyjnej z siedzibą w Moskwie. Z wielkim trudem próbowano godzić postanowienia organizacji światowych jak ISA, IEC z ustaleniami płynącymi z Moskwy. We wrześniu 1956 r., podczas IX Walnego Zjazdu Delegatów SEP, re­aktywowano Biuro Znaku Przepisowego, jako agendę gospodarczą SEP o charakterze naukowo-technicznym, pracuj ącą wg zasad peł­nego rozrachunku gospodarczego, jednak bez osobowości prawnej. Zanim jeszcze zostało ono zorganizowane, minister przemysłu ma­szynowego wydał zarządzenie w sprawie obowiązku uzyskiwania Znaku Przepisowego SEP dla 37 wyrobów (głównie przewodów, sprzętu elektroinstalacyjnego, sprzętu grzejnego użytku domowego, silników elektrycznych do użytku domowego i innych).

W 1962 r. SEP uzyskał uprawnienia do przyznawania producen­tom prawa do oznaczania ich produktów znakami jakości w okre­ślonych grupach wyrobów elektrycznych. Jednocześnie przestał istnieć przedwojenny Znak Przepisowy SEP. Wprowadzone zosta­ły oznaczenia: KWE, 1 i Q, a dotychczasowa nazwa Biura została zmieniona na Biuro Badawcze ds. Jakości (BBJ).

Rys. 1. Znaki KWE, 1 oraz Q

Rys. 1. Znaki KWE, 1 oraz Q

W odpowiedzi na potrzeby rozwijającego się przemysłu powstają na­stępne laboratoria. Znak KWE oznaczał spełnienie norm polskich przez produkt. Znak 1 potwierdzał ponadstandardowe wymagania, a znak Q - zaświadczał o światowym poziomie produktu. Podobne upraw­nienia w tamtych latach miały: Centralne Laboratorium Akumulato­rów i Ogniw, Centralny Urząd Jakości i Miar, Instytut Elektrotechniki oraz większe laboratoria przy ośrodkach badawczo-rozwojowych. Znak KWE w latach 80. został zmieniony na obowiązkowy znak B.

Rys. 2. Znak B

Rys. 2. Znak B

W 1978 r. Laboratorium BBJ zostało uznane jako międzynarodo­wa stacj a badawcza w ramach europej skiego programu oceny zgod­ności wyrobów elektrycznych CEE (International Commission on Rules for the Approval of Electric Eąuipment), przekształconego w 1985 r. w ogólnoświatowy program IECEE. W latach 80., w ra­mach utworzonego przedstawicielstwa inspekcyjnego Underwriters Laboratories Inc. (największa amerykańska organizacja certyfikują­ca), pracownicy BBJ przeprowadzali kontrole fabryczne, wytwarza­nych w Polsce wyrobów elektrycznych, przeznaczonych na rynek amerykański.

Lata III Rzeczpospolitej (1990-2013)

W drugiej połowie lat 90. XX w. BBJ zawarł liczne porozumienia dwustronne o wzajemnym uznawaniu wyników badań i certyfikacji, w tym m.in. z SEMKO (Szwecja) w 1997 r., EZU (Republika Czeska) w 1997 r, MEEI (Węgry) w 1997 r, SIQ (Słowenia) w 1997 r, NEM- KO (Norwegia) w 1998 r., VDE (Niemcy) w 1999 r., TUY (Niemcy) w 1999 r., IMQ (Włochy) w 2000 r. i LCIE (Francja) w 2000 r.

W 2000 r. BBJ zostało członkiem porozumienia CCA (CENE- LEC Certification Agreement), jak również zostało zaakceptowa­ne jako NCB (National Certification Body) w międzynarodowym porozumieniu IECEE (schemat CB). Po wstąpieniu Polski do UE 1 maja 2004 r. wyroby przemysłowe (w tym elektryczne), mogły już podlegać swobodnemu przepływowi na wspólnym rynku eu­ropejskim, pod warunkiem że miały naniesiony przez producen­ta unijny znak CE (Conformite Europeenne). Bez oznakowania CE, wyroby polskich producentów nie mogą być sprzedawane na unijnych rynkach, jak również na rynku krajowym. Oznakowanie CE nadawane jest samodzielnie, lecz wg różnych modułów postę­powania i opis tego wykracza poza ramy tego artykułu. Również należy wspomnieć, że w kolejnych latach rośnie znaczenie oraz zakres sfer, jakie potwierdza nadanie znaku CE. Nie jest to tylko bezpieczeństwo użytkownika produktu, ale również aspekty kom­patybilności elektromagnetycznej, energooszczędności, pełnego cyklu życia produktu oraz etykietowania energetycznego. Dotych­czas obligatoryjny znak B od 1 stycznia 2003 r. stał się znakiem dobrowolnym.

Rys. 3. Znormalizowany znak CE

Rys. 3. Znormalizowany znak CE

Powstały różne inicjatywy podtrzymujące tradycje krajowego znaku B, uznające utrwalone skojarzenia dobrej jakości gwaranto­wanej przez niezależną stronę trzecią.

Powstało Stowarzyszenie Polski Znak Bezpieczeństwa, zrzesza­jące kilkanaście jednostek badawczych i działające wg zasady, że ocena zgodności wyrobów jest prowadzona wg modelu, którego podstawowymi elementami są: badania wyrobu, ocena systemu za­rządzania dostawcy, nadzór w okresie ważności certyfikatu, obej­mujący okresowe kontrole systemu jakości dostawcy oraz badania wyrobów pobranych u dostawcy lub w handlu.

Podstawą certyfikacji są wymagania bezpieczeństwa określone w normach krajowych i międzynarodowych oraz w kryteriach tech­nicznych.

Badania, których wyniki wykorzystywane są w procesie certyfi­kacji, wykonują laboratoria badawcze, uznane przez jednostki za kompetentne oraz niezależne od dostawcy i odbiorcy. Jednostki certyfikujące sprawują nadzór nad wydanymi przez siebie certyfikatami poprzez:

  • kontrole warunków organizacyjno-technicznych,
  • nadzór nad sposobem wykorzystywania certyfikatów przez do­stawców,
  • badania próbek wyrobów pobranych u dostawcy lub zakupionych w handlu.

Certyfikaty wydawane są na okres pięciu lat wraz z licencją na stosowanie znaku.

Rys. 4. Polski znak B (liczba identyfikuje laboratorium)

Rys. 4. Polski znak B (liczba identyfikuje laboratorium)

Biuro Badań Jakości SEP wprowadziło w roku 2006 program cer­tyfikacji na własny Znak Bezpieczeństwa B-BBJ, stosując podobne zasady j ego uzyskiwania.

Rys. 5. Zastrzeżony znak bezpieczeństwa BBJ-SEP

Rys. 5. Zastrzeżony znak bezpieczeństwa BBJ-SEP

Polskie Centrum Badań i Certyfikacji prowadzi certyfikację, ope­rując własnym zastrzeżonym znakiem B oraz znakiem ekologicznym EKO, znakiem najwyższej jakości Q. Tradycja wydawania certyfi­katu jakości Q sięga lat 60. i wciąż ma uznanie w oczach odbiorców. Znak jakości Q oznacza, że wyrób spełnia nie tylko wymagania podstawowe, ale też ponadstandardowe (jakość, walory użytkowe, ergonomiczne, zdrowotne, w tym także niższa niż przeciętna materiało- i energochłonność) i jego jakość jest porównywalna z jakoś­cią identycznych produktów renomowanych firm światowych.

Rys. 6. Zastrzeżone znaki PCBC

Rys. 6. Zastrzeżone znaki PCBC

 

W 2004 r. BBJ podpisało umowę HAR (Agreement on the use of a Commonly Agreed Marking for Cables and Cords complying with Harmonised Specifications) i tym samym zostało sygnatariuszem Europejskiego Porozumienia HAR Group. Od tej pory BBJ uzyskało uprawnienia wydawania licencji i na wspólny europej ski znak HAR dla kabli i przewodów elektrycznych.

Rys. 7. Znak BBJ-SEP HAR

Rys. 7. Znak BBJ-SEP HAR

W 2010 r. BBJ zgłosiło akces do kolejnego europejskiego poro­zumienia, umożliwiajęcego jego sygnatariuszom wydawanie licencji na oznaczanie certyfikowanych przez nich wyrobów znakiem ENEC. ENEC to najbardziej prestiżowy ogólnoeuropejski znak certyfikacyjny, potwierdzający zgodność wyrobu z odpowiednimi europejskimi normami EN, dotyczącymi bezpieczeństwa sprzętu elektrycznego, w tym sprzętu oświetleniowego i wyrobów AGD. Sygnatariuszem jest również PREDOM.

Rys. 8. Znak europejski ENEC (liczba identyfikuje laboratorium)

Rys. 8. Znak europejski ENEC (liczba identyfikuje laboratorium)

Biuro Certyfikacji ITE Oddział PREDOM ma akredytację PCA nr AC044 i prowadzi certyfikację wyrobów wg IECEE for Mutual Recognition of Test Certificates for Electrical Eąuipment (CB Sche- me) oraz w schemacie IECEE dla wzajemnego uznawania certyfika­tów z badań dla sprzętu elektrycznego (Schemat CB).

Rys. 9. Znaki akredytacyjne ITE PREDOM

Rys. 9. Znaki akredytacyjne ITE PREDOM

Podstawą certyfikacji są normy IEC. Wynikiem certyfikacji jest wyda­wanie uznanego na całym świecie certyfikatu CB. PREDOM certyfiku­je również zgodnie z zasadami i przepisami określonymi w procedurach i dokumentach operacyjnych CCA GROUP (CENELEC Certification Agreement). Tu podstawą certyfikacji są normy EN, a wynikiem cer­tyfikacji jest wydawanie uznanego w całej Europie dokumentu Notifi- cation of Test Result (NTR), uznawanego przez europejskie jednostki certyfikujące przy wydawaniu swoich narodowych certyfikatów.

Instytut Elektrotechniki (IE1) oraz Instytut Energetyki (IEn) mają również swoje wydzielone komórki certyfikacyjne odpowiednio o nazwach: Zespół Certyfikacji Wyrobów Elektrycznych przy IE1 (akredytacja PCA nr AC 168) oraz Zespół ds. Certyfikacji przy IEn (akredytacja PCA nr AC 117). Równolegle powstały inne inicja­tywy dotyczące promowania swojego produktu poprzez dobrowol­ne poddanie go certyfikacji i uzyskanie znaku dającego przewagę konkurencyjną. Polski Komitet Normalizacji wprowadził niedawno (2010 r.) Znak Zgodności z Polską Normą (Polskimi Normami).

Producent, importer, dystrybutor może wystąpić do PKN o prze­prowadzenie certyfikacji przedmiotu, dla którego zostały określone wymagania w jednej lub więcej Polskich Normach. Oznaczenie wy­robu znakiem PN wskazuje, że produkt został wytworzony zgodnie z normami z zakresu systemu zarządzania jakością (ISO serii 9000) i zarządzania środowiskowego (ISO serii 14000). Proces wytwarzania wyrobu podlega więc nadzorowi, jest stabilny, natomiast materiały za­stosowane w jego produkcji są przyjazne dla człowieka i środowiska.

Rys. 10. Znak zgodności z normami PKN

Rys. 10. Znak zgodności z normami PKN

Na terenie Polski działają przedstawiciele znanych europejskich or­ganizacji badających jakość, jak: Instytut Badań i Certyfikacji VDE Polska, DEKRA (Kema - Keur), Keymark (dobrowolny znak po­twierdzający zgodność z zharmonizowanymi normami europejskimi, wprowadzony przez CENELEC), European Committee for Standar- dization, European Committee for Electrotechnical Standardization.

Znak VDE i GS

Rys. 12. Znak KEMA EUR

Rys. 13. Znak Keymark
Rys. 11. Znak VDE i GSRys. 12. Znak KEMA EURRys. 13. Znak Keymark

 

Wolność gospodarcza oraz możliwość otrzymania akredytacji przez dowolny podmiot spełniający określone wymagania zaowocował powstaniem nowych jednostek i rejestrowaniem istniejących laboratoriów.

Wykaz laboratoriów badawczych (w zakresie: wyroby i wyposa­żenie elektryczne, telekomunikacyjne i elektroniczne, akredytowa­nych na podstawie normy PN-EN ISO/IEC 17025):

Urząd Dozoru Technicznego (Centralne Laboratorium Dozoru Technicznego), Instytut Technologii Elektronowej (Oddział PRE­DOM Laboratorium Badawcze), Główny Instytut Górnictwa (Ze­spół Laboratoriów Badawczych i Wzorcujących GIG), Instytut Elektrotechniki Oddział w Gdańsku (Laboratorium Badawcze), ELTEST M. Jewtuch Spółka Jawna (Laboratorium Badawcze), Instytut Elektrotechniki (Laboratorium Badawcze i Wzorcujące), Instytut Techniki Budowlanej (Zespół Laboratoriów Badawczych), Zakłady Badań i Atestacji „Zetom” im. Profesora Fryderyka Stau- ba w Katowicach (Laboratorium Badawcze i Wzorcujące - Zespół ds. Badań), Polskie Centrum Badań i Certyfikacji (Laboratorium Elektrotechniczne), Centralny Instytut Ochrony Pracy - Państwo­wy Instytut Badawczy, Instytut Nafty i Gazu, Instytut Spawalni­ctwa (Laboratorium Badawcze Spawalnictwa), Stowarzyszenie Elektryków Polskich Biuro Badawcze ds. Jakości (Laboratorium Badawcze), Instytut Tele- i Radiotechniczny (Laboratorium Bada­nia Jakości i Wzorcowania Wyrobów Elektronicznych), Instytut Logistyki i Magazynowania (Laboratorium Urządzeń Elektronicz­nych), Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej im. J. Tuliszkowskiego - Państwowy Instytut Badawczy (Zespół Laboratoriów Technicznego Wyposażenia Straży Pożarnej i Tech­nicznych Zabezpieczeń Przeciwpożarowych BS), Instytut Elek­trotechniki (Oddział Technologii i Materiałoznawstwa Elektro­technicznego, Laboratorium Badawcze), Instytut Elektrotechniki (Laboratorium Badawcze Aparatury Rozdzielczej), Przemysłowy Instytut Motoryzacji (Laboratoria Badawcze), Wojskowa Aka­demia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego (Laboratorium Badawcze), Instytut Technologiczno-Przyrodniczy w Falentach (Laboratorium Badawcze ITP), Politechnika Świętokrzyska (La­boratorium Elektrotechniki Pojazdowej), Instytut Łączności - Pań­stwowy Instytut Badawczy (Laboratorium Badań Urządzeń Telekomunikacyjnych - LBUT), Instytut Metali Nieżelaznych (Centralne Laboratorium Akumulatorów i Ogniw), Instytut Badań i Rozwoju Motoryzacji BOSMAL (Laboratorium Badawcze), Instytut Lotnictwa (Laboratorium Badań Środowiskowych), Wojskowy Instytut Łączności im. prof. Janusza Groszkowskiego (Laboratorium WIŁ), Wojskowy Instytut Techniki Inżynieryjnej im. prof. Józefa Kosa- ckiego (Laboratorium Badawcze nr 2), Politechnika Wrocławska (Laboratorium Kompatybilności Elektromagnetycznej), Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia (Laboratorium Instytutu - Zespół Laboratoriów Badawczych), Przemysłowy Instytut Maszyn Rolni­czych (Laboratorium Badawcze Maszyn Rolniczych), Instytut Za­awansowanych Technologii Wytwarzania (Laboratorium), Urząd Komunikacji Elektronicznej (Wydział Centralne Laboratorium Badań Technicznych), Instytut Technik Innowacyjnych EMAG (Zespół Laboratoriów Badawczych), Zakład Pomiarowo-Badawczy Energetyki ENERGOPOMIAR-ELEKTRYKA (Laboratorium Badawcze), Instytut Energetyki Instytut Badawczy (Laboratorium Wysokich Napięć), Ośrodek Badań i Analiz PP Marek Zając i Artur Zając (Laboratorium), Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Centrum Techniki Morskiej (Laboratorium Kompatybilności Elektromagne­tycznej), Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Centrum Techniki Mor­skiej (Laboratorium Wibroakustyki, Odporności Udarowej i Pól Magnetycznych), Instytut Kolejnictwa (Laboratorium Automatyki i Telekomunikacji), Instytut Energetyki Instytut Badawczy (Labo­ratorium Wielkoprądowe), Instytut Energetyki Instytut Badawczy (Laboratorium Urządzeń Rozdzielczych), Przedsiębiorstwo Transportowo-Handlowo-Usługowe „Bielaszka” (Centralne Laboratorium ds. Badań Środowiska Pracy Stanisław Bielaszka), Instytut Techniki i Aparatury Medycznej ITAM (Laboratorium Badawcze LAB-ITAM), Centrum Badań i Dozoru Górnictwa Podziemnego (Ośrodek Badań Środowiska i Zagrożeń Naturalnych), Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Bydgoszczy (Dział Laborato­ryjny), Instytut Metali Nieżelaznych (Laboratorium Zaawansowa­nych Materiałów Magnetycznych), Instytut Transportu Samocho­dowego (Zakład Homologacji i Badań Pojazdów), Movares Polska (Laboratorium Badawcze Urządzeń i Systemów Sterowania Trans­portu Szynowego), Politechnika Wrocławska, Instytut Maszyn, Na­pędów i Pomiarów Elektrycznych (Laboratorium Kompatybilności Elektromagnetycznej w Elektroenergetyce - LKEE), Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Kielcach (Dział Laborato­ryjny), Instytut Techniki Górniczej KOMAG (Laboratorium Badań Stosowanych), Instytut Łączności - Państwowy Instytut Badawczy Zakład Kompatybilności Elektromagnetycznej (Laboratorium Ba­dań EMC), Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dą­browskiego (Laboratorium Kompatybilności Elektromagnetycz­nej Wydziału Elektroniki WAT), KGHM CUPRUM - Centrum Badawczo-Rozwojowe (Laboratorium Pomiarów Elektrycznych), Przedsiębiorstwo Badań i Ekspertyz Środowiska „SEPO” (Dział Pomiarowo-Analityczny), Politechnika Wrocławska (Instytut Tele­komunikacji, Teleinformatyki i Akustyki, Laboratorium Badawcze Akustyki), TUV Rheinland Polska (Laboratorium Badawcze TUV Rheinland Polska), Instytut Techniki Górniczej KOMAG (Labora­torium Inżynierii Materiałowej i Środowiska), RADMOR (Labo­ratorium Badawcze), KABELKOM Joint Venture (Laboratorium Badawcze KABELKOM), Akustix (Laboratorium Badawcze), BUMAR ELEKTRONIKA (Dział Laboratoriów Pomiarów i Ba­dań II), Operator Gazociągów Przesyłowych Gaz-System Oddział w Tarnowie (Laboratorium Pomiarów Jakości Gazu), Ośrodek Badań Atestacji i Certyfikacji OB AC (Laboratorium LABOREX), Wyższa Szkoła Informatyki i Umiejętności (Laboratorium Badaw­cze), Instytut Automatyki Systemów Energetycznych (Laboratorium Badawcze i Wzorcujące).

Niektóre grupy branżowe odbiorców (przemysł okrętowy, prze­mysł lotniczy cywilny i wojskowy, przemysł samochodowy, prze­mysł budowy taboru szynowego, przemysł jądrowy) wymagają od dostawców specyficznych badań i znakowania znakami potwier­dzaj ącymi j akość produktów elektrycznych. W Polsce nadzór rynku jest w rękach Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, dzia­łającego w terenie poprzez Państwową Inspekcję Handlową. In­spektorzy PIH realizując planowe i interwencyjne kontrole powinni stwierdzać, czy produkty oznakowane znakiem CE, rzeczywiście spełniają wymogi norm, na które powołują się producenci wysta­wiając Deklarację Zgodności WE.

Polska Izba Gospodarzca Elektrotechniki podejmuje próby ochro­ny rynku polskiego przed nieuczciwymi producentami i rozpoczę­ła współpracę z UOKiK Tak więc, w dzisiejszych czasach dbanie o stan jakości produktów jest bardzo skomplikowanym procesem. Olbrzymie współzawodnictwo na rynku globalnym, a szczególnie europejskim, powoduje konkurencyjność zarówno ceny produktu, jak również różnorodność certyfikatów wysokiej jakości i zgodności z normami.

 

LITERATURA:

  1. http://elektrotechnika.org.pl/index.php?id=publikacje
  2. www.bbj-sep.cora.pl
  3. www.iel.waw.pl
  4. www.sep.com.pl
  5. www.oznaczenie-CE.pl
  6. www.pcbc.gov.pl
  7. www.pca.gov.pl
  8. www.pkn.pl
  9. www.znalc-b.pl
  10. www.vde-polska.pl
  11. www.dekra-certification.com.pl

follow us in feedly
Średnia ocena:
 
REKLAMA

Otrzymuj wiadomości z rynku elektrotechniki i informacje o nowościach produktowych bezpośrednio na swój adres e-mail.

Zapisz się
Administratorem danych osobowych jest Media Pakiet Sp. z o.o. z siedzibą w Białymstoku, adres: 15-617 Białystok ul. Nowosielska 50, @: biuro@elektroonline.pl. W Polityce Prywatności Administrator informuje o celu, okresie i podstawach prawnych przetwarzania danych osobowych, a także o prawach jakie przysługują osobom, których przetwarzane dane osobowe dotyczą, podmiotom którym Administrator może powierzyć do przetwarzania dane osobowe, oraz o zasadach zautomatyzowanego przetwarzania danych osobowych.
Komentarze (0)
Dodaj komentarz:  
Twój pseudonim: Zaloguj
Twój komentarz:
dodaj komentarz
$nbsp;
REKLAMA
Nasze serwisy:
elektrykapradnietyka.com
przegladelektryczny.pl
rynekelektroniki.pl
automatykairobotyka.pl
budowainfo.pl